محدودیت، خداهای چندگانه و شیطان
یکی از مسایلی که هیچوقت برای من حل نشده اینه که اگر چندین خدا وجود داشته باشند خدایی که فرستندهی قرآنه لزومن نمیتونه قدرتمندترینِ خداها باشه. انسان موجودِ محدودیه، هم در بعدِ زمان و هم در بعدِ مکان. زمان و مکان تنها بعدهایی هستند که ما تا حدی از اونها سر در میآریم و ممکنه هزاران بعدِ دیگه هم وجود داشته باشند که برای ما قابلِ درک نیستند. بنابراین اگر گفته بشه خدا ازلی و ابدیه، یعنی زمان و مکان محدودیتی برای خدا ایجاد نمیکنه، این به این معنی نیست که بعدی که برای خدا محدودیت ایجاد کنه وجود نداره. فرض کنید علاوه بر زمان و مکان، هزار تا بعدِ دیگه هم وجود دارند که خدا توی هیچکدوم از اونها محدودیت نداره. برای همین به خودش گفته «قادرِ مطلق». اما به نظرِ من این امکان وجود داره که بُعدِ هزار و یکمی وجود داشته باشه که خدا از اون بیخبره. یعنی خدایی که ما میشناسیم به این دلیل خودش رُ «قادرِ مطلق» نام نهاده که از وجودِ بُعدِ هزار و یکم بیخبره. فرض کنید کلن سه تا خدا توی هستی وجود داره. یکی که از همه قدرتمندتره (الف) دو تای دیگه خلق کرده (ج و د). خداهای ج و د از هم بیخبرند چرا که در بُعد هزار و یکم از هم جدا شدهاند؛ و تداخلی هم با هم ندارند. مسئله اینه که اگر ما باید خدای «الف» رً بپرستیم، دور از عدالته که خدای «ج» کتابی برای آدمها بفرسته و توی اون کتاب بگه فقط من رُ بپرستید و تنها از من یاری بجویید.
فرمود: از آسمانها (و از صفوفِ ملائکه) خارج شو که تو راندهی درگاهِ منی! (۷۷) و مسلما لعنتِ من بر تو تا روز قیامت خواهد بود. (۷۸) عرض کرد: پروردگار من! مرا تا روزی که انسانها برانگیخته میشوند مهلت ده. (۷۹) فرمود تو از مهلت داده شدگانی. (۸۰) ولی تا روز و زمانِ معینی. (۸۱) گفت: به عزتت سوگند همهی آنها را گمراه خواهم کرد (۸۲) - سورهی ص
من اگر شیطان بودم و قسم میخوردم که همهی انسانها رُ گمراه کنم، بهترین کاری که به ذهنام میرسید این بود که یه کتاب برای انسانها بفرستم و از اونها بخوام فقط من رُ بپرستند. و این کتاب رُ امضا هم میکردم: «این (قرآن) گفتهی شیطانِ رجیم نیست (۲۵) - سورهی تکویر» و توضیح هم میدادم که امکان نداره چندین خدا وجود داشته باشند و من تنها خدا هستم: «خدا هرگز فرزندی برای خود انتخاب نکرده؛ و معبود دیگری با او نیست؛ که اگر چنین میشد، هر یک از خدایان مخلوقاتِ خود را تدبیر و اداره میکردند و بعضی بر بعضی دیگر برتری میجستند. منزه است خدا از آنچه آنان توصیف میکنند (۹۱)» - سورهی مومنون
«نیاز» و «زمان» دو تا از چیزهاییه که این روزها برای من سوال هستند. یعنی نمیدونم چی هستند و دوست دارم بدونم چی هستند. یکی از پرسشهایی که دربارهی «نیاز» دارم اینه: پاسخ دادن به نیاز لذتبخشتره یا از بین بردنِ نیاز؟ یعنی منظورم اینه که: آدمی که هیچ وقت تشنه نمیشه لذت بیشتری میبره یا آدمی که تشنه میشه و آب میخوره و سیراب میشه؟
- سلام
آيا جاى كافران در جهنم نيست؟ (زمر، ۳۲)
سلام! فرارسیدنِ ماه مبارکِ رمضان را خدمتِ همهی دوستان تبریک عرض میکنم! انشاءالله که بهرهی کافی را از این ماه ببرید. آمین.
موضوع انشا: کمال
یه نفر یه جا کامنت گذاشته که:
چند روز پیش یه مستند از بیبیسی دیدم دربارهی آفریقا. یه دختره راه افتاده بود توی مدارس آفریقایی و به سوالات دانشآموزان دربارهی مسیحیت پاسخ میداد. یه جاش یه حرفِ جالبی زد دختره. گفت من انقدر به مسیح ایمان دارم که هیچ چیزی نمیتونه من رُ از این راهی که توش هستم برگردونه.
نذاشتم! نذاشتم معجزه کنه! 
همهی ما خوب میدانیم که هر گردی گردو نیست
این داستان خیلی غمانگیزه ولی من میخوام امروز براتون تعریف کنم که ایرانیها چهجوری به بهشت راه پیدا میکنند. روز قیامت که از راه میرسه به حساب مردم یکی یکی رسیدگی میشه تا اینکه نوبت به مردم ایران میرسه. مردم ایران هم خوشحال از اینکه قرار نیست ازشون سوال و جوابی پرسیده بشه سرشون رُ میاندازند پایین و بهسمت بهشت حرکت میکنند. اما خدا جلوی اونها رُ میگیره و میگه کجا سرتون رُ انداختهاید پایین میرید؟ 
به یاری خدا یک بار دیگه انتظارها به سر رسید و باز هم ما خودمون رُ در برابر میلاد منجی میبینیم. به امید روزی که امام زمان ظهور کنه و همه با هم و با کمک مردم شریف ایران حمله کنیم به بقیه کشورها و زمین رُ پاک کنیم از شر آدمهای پلید و پستفطرت و حرومزاده و از خدا بیخبر و بیهمهچیز و پرادعا و کثیفی که بههیچ صراطی مستقیم نیستند (روی عبارت پرادعا و کثیف خیلی تاکید دارم!)
تازگیها خیلی زود عصبانی میشم. اما یه چیز خیلی جالبی که در مورد این عصبانی شدنها وجود داره اینه که هر موقع عصبانی میشم خودم رُ از بالا میبینم، از بیرون همه چیز رُ میبینم، و دلام برای خودم میسوزه که چهقدر خوار و پست بهنظر میرسم از اون بالا
امروز که برای تدریس به یکی از مدارس اطراف شیراز رفته بودم، یکی از شاگردان از من پرسید آیا خوردن کنسرو حرام است؟ گفتم از نظر کی؟ گفت اسلام. گفتم فکر نمیکنم حرام باشد اگر حرام بود در قرآن گفته میشد یا فتوای حرام بودناش برای مسلمانان صادر میشد. آن پسر از من این بار پرسش دیگری پرسید. او پرسید آیا مصرف مشروبات الکلی حرام است؟ گفتم اگر قرآن را خوانده باشی میدانی که بله حرام است. خداوند در قرآن فرمودهاند که نوشیدن مشروبات الکلی فایده دارد اما چون ضررش بیشتر از فایدهاش است نوشیدن آن حرام است. او آنگاه در مقام پرسش برآمد که چرا در نخستین روزهای اسلام مشروبات الکلی حرام نبودند و بهتدریج حرام شدند؟ من به او اینگونه پاسخ دادم که هر چیزی مراحلی دارد. اسلام هم در مراحل ابتدایاش شراب را حرام نکرده بود چون عدهی بیشماری از اعراب در آن زمان شرابخوار بودند و اگر میفهمیدند که اسلام با شراب مخالف است به سوی این دین نمیآمدند. آنگاه برای او بیشتر توضیح دادم که یکی از دلایل حرام بودن مشروبات الکلی، اثر مخربی است که بر روی کبد میگذارد که در نهایت باعث نابودی آن میشود. آن شاگرد اما این بار پرسید که آیا دربارهی اثر نابود کنندهی مواد افزودنی کنسروها چیزی میدانم؟ من هم که پزشکی نخوانده بودم پاسخ دادم خیر، نمیدانم. سپس اینگونه برایام توضیح داد که مصرف بیش از اندازهی هرگونه کنسروی مانند شراب، در طول زمان باعث نابودی کبد میگردد. بعد از این حرف کمی بهفکر فرو رفتم، آنگاه در مقام پاسخگویی برآمدم و به او گفتم اگر بدین گونه باشد که مینمایی، مطمئن باش اگر در زمان پیامبر چیزی مانند کنسرو وجود داشت خداوند خوردن آن را حرام مینمود. آنگاه برای او چنین توضیح دادم که فرض کن مشروبات الکلی دو سه سال است که کشف شده است و در آن زمان اینجور چیزها وجود نداشت و خداوند انسان را از نوشیدن آن منع نمیکرد. همین که ما امروز میدانیم مشروبات الکلی چه ضرری دارند برایمان کافیست تا آنها را حرام بدانیم؟ آن شاگرد سخنام را که برآمده از دلیل و برهانی قوی بود پذیرفت و بسیار خوشحال بود که برای یکی دیگر از پرسشهایاش پاسخ روشنی یافته است.
در کتابی که [
امروز یکی از شاگردانام از من سوالی پرسید که من پاسخ آن را نمیدانستم. اما به او گفتم کمی بردبار باش. من در میان خوانندگان وبلاگام دوستان بسیار دانایی دارم که حتمن پاسخ تو را میدانند. سوالی که شاگرد از استاد پرسید این بود:
چیزهایی که الان میخوام بگم در جهت رد یا پذیرفتن چیزی نیست. فقط بیان کردن چیزهاییه که شاید بد نباشه مطرح بشن.
بعضی کارها برای ما از پیش انجام شدهاند. ما میدانیم که آسمان آبیمان کجا پایان مییابد. اما شاید هیچگاه نتوانیم دریابیم که مرز کهکشانهای پیرامون ما تا کجاست. ایمان با حرف و در طول سالها بهوجود نمیآید. ایمان در یک لحظه، و تنها از راه دیدن یا شنیدن بهدست میآید.
