من همیشه اهرمِ شیرِ آبِ دست‌شویی رُ با پشتِ دست‌ام فشار می‌دم و می‌بندم، که کف دست‌ام برای غذا خوردن تمیز بمونه.
هر موقه هم که چشم‌ام می‌خاره، با پشتِ دست‌ام چشم‌ام رُ می‌خارونم چون فکر می‌کنم کف دست‌ام رُ به این ور اون ور زده‌ام و کثیف باید باشه.
بعضی از آدم‌ها هستند که وقتی قرص می‌خورند حال‌شون به‌تر می‌شه
ولی من برعکس‌ام
من وقتی داروهام رُ قطع می‌کنم حال‌ام به‌تر می‌شه
حال‌ام به‌تر می‌شه و دنیا به‌م چشمک می‌زنه
نشستنِ لبخند روی لب‌های من به خیلی چیزها بستگی داره، و لب‌های تو هم.
کاری کن آخرش با لبخندی که روی لب‌های هر دو تا مون نشسته تموم بشه...
پس تکلیف آدمی‌هایی که بعد از مرگ رفته‌اند پیش خدا چی می‌شه؟
[سوال مرتبط]
اما از این‌که برای سلامتی‌ام صلوات فرستاده بودند اصلن پشیمون نبودند
غریبه که نبودم
یه جورایی از خودشون شده بودم دیگه
هشت سال پیش بود. هنوز همین بودی. اما تموم نمی‌شدی. وقتی نبودی صدای سوت نمی‌اومد با چند تا خطِ رنگی که از بالا تا پایین کشیده شده باشن. بودی. فقط دیده نمی‌شدی
شاید هم نبودی که دیده نمی‌شدی. نبودی که هیچ‌وقت ناپدید نمی‌شدی
باسه همین بود که هیچ‌وقت برای من تموم نمی‌شدی
دیروز آخرین روزِ بهار بود و آخرین بهارِ من
بهاری که که احساس‌اش کردم با تمامِ وجود
که فرق داشت
که تموم شد...
فکر می‌کردم فرق کرده باشم
اما نکرده بودم
همونی بودم که دوست داشتم فرق کرده باشه
فقط یه کم
» دیده‌اید بعضی وقت‌ها می‌خواهید نفسِ عمیق بکشید ولی نمی‌شه؟ دلیل‌اش اینه که خدا فکر می‌کنه ما می‌خواهیم آه بکشیم. بعد خودش می‌دونه که این آه از صد تا فحش هم براش بدتره. فوری جلوش رُ می‌گیره.
ممکنه بپرسید مگه خدا از همه چیز خبر نداره؟ پس چرا وقتی می‌دونه ما نمی‌خواهیم آه بکشیم جلوی نفسِ عمیق‌مون رُ می‌گیره؟
جواب اینه که درسته، خدا همه چیز رُ می‌دونه. ولی یکی از توانایی‌های خدا اینه که به هر چیزی فکر کنه اون چیز اتفاق می‌افته. یعنی همون لحظه‌ای که فکر می‌کنه ما می‌خواهیم آه بکشیم حتا اگر ما قرار بوده فقط یه نفسِ عمیق بکشیم هم دیگه مجبوریم آه بکشیم چون خدا فکر کرده که ما قرار آه بکشیم. اینه که خدا هم مجبوره جلوش رُ بگیره دیگه! یعنی در واقع می‌شه گفت یکی از توانایی‌های خدا اینه که می‌تونه به یه چیزی فکر کنه و قبل از این‌که اون چیز اتفاق بیافته جلوش رُ هم بگیره حتا! با یه همچین موجودی طرف هستیم!
» دیروز زیر آفتاب وایستاده بودم منتظر ماشین بودم می‌خواستم از نقطه‌ی کاف برم نقطه‌ی خ. سر راه‌مون هم نقطه‌ی الف وجود داشت. یه ماشین جلوم ترمز زد گفتم خ. گفت نه من فقط تا الف می‌رم. گفتم پس هیچی خدافظ. اون هم رفت. ولی چند متر که رفت جلو ترمز زد دنده عقب گرفت برگشت. گفت من که به هر حال دارم تا الف می‌رم. خالی هم دارم می‌رم. پس سوار شو تا اون‌جا برسونم‌ات که زیرِ آفتاب وای نایستی! اولین بار بود که با یه همچین طرزِ فکری روبه‌رو می‌شدم. جالب بود برام :)
» این خیلی خوبه که بعضی چیزها نامفهوم هستند. آدم می‌تونه همون‌جوری که خودش دوست داره برداشت کنه و با همون برداشت زندگی کنه تا آخرِ عمر. می‌شه با چیزی زندگی کرد که هیچ‌وقت حقیقت نداشته. حتا برای یک ثانیه
» یه جمله‌ای هست که من به‌ش اعتقاد دارم. نمی‌دونم از کیه، ولی خیلی عالیه (در این حد که دوست دارم قاب‌اش کنم بزنم به دیوار)
نه دیگه، این عقب خبری نیست. برگردید! خیلی داریم توی زمان به عقب برمی‌گردیم. حالا برمی‌گردیم یه کم جلوتر. یعنی اون چیزی که من دنبال‌اش‌ام نباید ان‌قدر عقب باشه. به اون‌هایی هم که جلو رفته‌اند بگید برگردند. اون عقب هیچ خبری نیست! آهای! به همه بگید برگردند!
دیگه کم کم وقتشه به یه چیزی اعتقاد پیدا کنم
نمی‌دونم چی. هرچی!
فقط سریع‌تر
ممکنه دیر بشه
نوآم چامسکی: 
- خودت تموم‌اش کردی؟
مریضی را بهانه کرده تا به دیدار ِ ما نیاید. بسیار خب! پس ما به عیادتش می‌رویم!
اگر هنوز وقت‌اش نرسیده
تقوا آن است که گرگ را از زوزه باز دارد
عمر جاودان خواهی؟
مسیحای من…