حقوق بشر
Blog Action Day 2013
من هر سال روز ۱۶ اکتبر در جنبش جهانی وبلاگها شرکت میکردم، اما شوربختانه امسال برای دومین بار این روز رُ فراموش کردم و چیزی در مورد موضوع مطرح شده ننوشتم. اما اشکالی نداره. امروز در مورد موضوع پارسال که «حقوق بشر» بود مینویسم و فردا هم در مورد «نابرابری» که موضوع امساله خواهم نوشت.
بهمناسبتِ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۳، روزِ جنبشِ وبلاگی با موضوعِ «حقوقِ بشر»
بهنظر من اول از همه باید به این پرسش پاسخ بدیم که حق چیه؟ تعریفِ حق از نظرِ من اینه:
«اجازهی انجام یک کار که از سوی افرادِ قدرتمند به افرادِ ضعیفتر داده میشه و باعتِ کمک به ادامهی حیاتِ موجودِ قدرتمندتر میشه»
تعریفِ بالا به نظرم درسته مگر اینکه مثالی پیدا کنم که تعریفِ بالا رُ رد کنه، که هنوز نکردهام.
برای مثال میتونیم به حقِ رای دادن اشاره کنیم. جملهی معروفی از «اما گلدمن» وجود داره که میگه: «اگر رای دادن چیزی را تغییر میداد، جلوی آن را میگرفتند.»
“If voting changed anything, they’d make it illegal.”
البته من موافقام که رای دادن بعضی چیزها رُ تغییر میده، حتا ممکنه باعثِ بهتر شدنِ اوضاع برای مردم هم بشه، اما همزمان باعثِ بهتر شدنِ اوضاعِ قدرتمندان هم میشه.
یا مثلن «حقِ نفس کشیدن». هر انسانی حق داره نفس بکشه، اما اگر این نفس کشیدن باعث بشه زندگیِ کسانی که از شما قدرتمند هستند بهخطر بیافته، قطعن اجازهی نفس کشیدن از شما گرفته میشه.
میدونم که با هم بودن برای انسان قدرت میآره. میدونم که شعارِ جامعهشناسها اینه که «ارتباط، پایه و اساسِ برطرف کردنِ نیازهاست». و میدونم که برای برطرف کردنِ این نیازها باید گاهی شرف هم نداشت. چون زندگی در کنارِ دیگرانه که به انسان قدرت میده. اما من از زندگی در کنارِ دیگران میترسم. من از آدمهای با هم و خوشحالی که برای دریدنِ همدیگه ترانههای حماسی سر میدن میترسم. من از پردهی آخرِ نمایشِ با هم بودن میترسم!
دو روز پیش مثل هر سال روز جهانی جنبش وبلاگی در مورد یک موضوع خاص بود و امسال قرار بود همه در مورد «غذا» یه چیزی بنویسند. اما من چون حواسام نبود یادم رفت مثل هر سال در این حرکتِ خودجوش و مردمی شرکت کنم و متاسفانه از ایران کسی شرکت نکرد. با این حال اشکال نداره. پریروز چیزی ننوشتم ولی امروز مینویسم. اصلن هم نمیدونم چی میخوام بنویسم ولی هر چی در مورد غذا به ذهنام برسه الان مینویسم که بعدن فردا پشتِ سرم حرف در نیارند بگن دیدی فلانی هم که این همه ادعاش میشد توی روز جهانی جنبش وبلاگها ۲۰۱۱ شرکت نکرد؟ دیدی؟ تف! دیگه واقعن آدم به کی اتماد کنه؟ امروز توی شرکت، تلفنِ یکی از دخترها زنگ میزد. من صداش کردم گفتم آهای فلانی بیا گوشیات داره زنگ میخوره! هر چی صداش کردم نیومد. بعدن دوزاریام افتاد که این یارو توی شرکتِ ما داره به اسم مستعار کار میکنه. یعنی دختری که انقدر دوستاش داشتم و عصرا باهاش میرفتم پارک ارم، این همه براش بلال خریده بودم، این همه بهش قول داده بودم که خوشبختاش میکنم، این همه بهش گفته بودم که اگر اون نباشه معلوم نیست من زنده بمونم یا نه، این همه بهش گفته بودم از خدا مچکرم که تو رُ به من میخواد بده تا چند وقت دیگه، ئه ئه ئه! یعنی این همون دختریه که من میشناختم؟ هرچی صداش میزدیم بر نمیگشت! بعدش هم که اومد دید براش میس کال افتاده رفت توی دستشویی زنگ زد به طرف. فکر کرد ما نفهمیدیم. عصری هم که میخواست بره خونه با موتور رفت خونه. دختر با موتور! دیده بودید تا حالا؟ گاز میدادا! تخم سگ با موتور صد تا میرفت توی کوچه! انگار دنبالاش کرده بودند. من نمیدونم اینها پس فردا چهطوری میخوان توی جامعه زندگی کنند؟ دو روز دیگه برای این خواستگار مگه نمیخواد بیاد؟ دختره دیگه، بالاخره باید بره خونهی شوهرش. خب اگر تحقیق کنند ببینند این دختره اینجوریه، اسم مستعار داره، با موتور صد تا میره، شوهر میدن بهش؟ به خدا نمیدن! دارم میگم بخ خدا! دیگه از خدا بالاتر؟
تردیدی وجود نداره که ما، یعنی ساکنینِ کنونیِ سرزمینِ ایران، جزوِ بیفرهنگترین و پرادعاترین آدمهای روی کرهی زمین هستیم. حتا شما دوستِ عزیزی هم که دارید این نوشته رُ میخونید، مستقل از اینکه چه گـُهی هستید و الان کجا هستید و به چه کاری مشغولید از این دایره خارج نیستید مگر اینکه ایرانی نباشید و برحسبِ اتفاق، به زبونِ فارسی علاقهمند شده باشید که در اینصورت باز هم هیچ گهی نیستید! یعنی ما که ایرانی هستیم هیچ گهی نیستیم حالا شمایی که ایرانی نیستی که دیگه همون گهی که ما نیستیم هم نیستی!
امروز روز 
سلام
سلام
