ان‌قدر حواس‌ام پرت بود که یادم رفت چهار روز پیش تولد چهار سالگی این وبلاگ بود
یک بار دیگه اولین چیزی رُ که [نوشته بودم] اینجا می‌نویسم تا یادم نره برای چی اینجا هستم:
«شايد نوشتن
تنها راه آروم شدن يه ناآروم باشه
بدون اينکه مشتی به ديوار بکوبه
يا کسی رُ از طبقه‌ی سوم کوی دانشگاه پرت کنه
يا دکتری از روی عصبانيت واکسن رُ تو چشم بچه بکنه به‌جای دستش يا شايد هم پاش
پس می نويسم
تا کی/که آروم بگيرم»
زود می‌گذره. ممنون از همه‌ی کسانی که با من بودند
امروز توی باشگاه یه بطری آب گذاشته بودم کنارم. افتاد زمین همه‌اش ریخت. یه نفر به‌م گفت آقا شربت‌ات ریخت زمین.
به‌اش گفتم آبه، نمی‌بینی؟
گفت می‌دونم آبه. اما نمی‌تونم که به‌ات بگم آب‌ات ریخت زمین!
لبخندی زدم و گفتم: نماز جمعه می‌بینم‌ات برادر.
قبل از اینکه اینترنت بیاد، به هرکسی می‌گفتی web یعنی چی، می‌گفت یعنی تار عنکبوت.
«اما آیا این قدرشناسی است که یکباره همه چیز را زیر سوال ببریم؟ آیا دوباره قصد داریم سیاه و سفید بنگریم و گذشته‌ی خود را زیر پا بگذاریم؟
آیا اگه این انقلاب نبود، اصولا چنین شرایط مهیا می‌شد که ایران را به عنوان پرچم‌دار مردم‌سالاری در منطقه توصیف کنند؟
من ناراحتم از اینکه می‌بینم دیگه بسیج اون معنا و مفهومش را از دست داده و تبدیل شده به اهرمی در دست یک جناح برای سرکوب مخالفینش، و چه اشتباه بزرگی بود این کار»
یکی از سخت‌ترین روزهای زندگی من روزی بود که معلم سوم دبستان‌مون از من خواست از نه تا شصت و چهار به ترتیب حروف الفبا بشمارم!
بیست، بیست و پنج، بیست و چهار، بیست و دو، بیست و سه، بیست و شش، بیست و نه، بیست و هشت، بیست و هفت، بیست و یک، پانزده، پنجاه، پنجاه و پنج، پنجاه و چهار، پنجاه و دو، پنجاه و سه، پنجاه و شش، پنجاه و نه، پنجاه و هشت، پنجاه و هفت، پنجاه و یک، چهارده، چهل، چهل و پنج، چهل و چهار، چهل و دو، چهل و سه، چهل و شش، چهل و نه، چهل و هشت، چهل و هفت، چهل و یک، ده، دوازده، سی، سی و پنج، سی و چهار، سی و دو، سی و سه، سی و شش، سی و نه، سی و هشت، سی و هفت، سی و یک، سیزده، شانزده، شصت، شصت و چهار، شصت و دو، شصت و سه، شصت و یک، نه، نوزده، هفده، هیجده، یازده
وقتی شمردن‌ام تموم شد همه‌ی بچه‌های کلاس به احترام من بلند شدند و تشویق‌ام کردند
شاید شما هم با سایت stumbleupon کار کرده باشید:
فرض کنید یه نفر به حضرت مسیح (ع) وفاداره. وفادار هم معنی‌اش معلومه دیگه. نیاز نیست من توضیح بدم که وفاداری یعنی چی.
ممکنه کمی احمقانه به نظر برسه اما من هنوز هم گاهی زبان امروز می‌نویسم.
در واژه‌های ایتالیایی و یا در کلمات انگلیسی که ریشه‌ی ایتالیایی دارند حرف z به‌صورت ts تلفظ می‌شه. مانند:
Pizza -> PITSA
Lazzio -> LATSIO
Schizophernic -> SKITSOFERNIK
البته کلماتی هم هستند که حرف z در اون‌ها به‌صورت ds تلفظ می‌شه مانند:
Azzurro
ممکنه بپرسید ایتالیایی‌ها از کجا می‌فهمند که حرف z رُ باید به‌صورت ts تلفظ کنند یا ds؟
جواب اینه که این چیزها از پدر و مادرشون به‌شون رسیده و درستی و غلطی‌اش زیاد برای‌شون مهم نیست. هر کلمه‌ای رُ هرجور که پدر و مادرشون تا حالا گفته‌اند این‌ها هم حالا همون‌جور می‌گن.
شاید یه روزی برسه که یه بچه‌ی ایتالیایی از خودش بپرسه:
«ببخشید من دارم چی‌کار می‌کنم؟!! چرا دارم به z می‌گم ts؟!!! مگه هر کاری پدر و مادر من کردند من هم باید بکنم؟!!»
این رُ بگه و از کلاس بره بیرون. بدون اینکه از معلم‌اش اجازه بگیره حتا
امروز برای دومین بار در یک ماه گذشته به احساس پوچی کامل رسیدم. این احساس در عرض چند ثانیه همه چیزم رُ در بر می‌گیره و هیچ چیز برای من باقی نمی‌گذاره. چیزی که بخوام بایستم و به خاطرش بجنگم. فرار از این احساس خیلی سخته ولی من ازش فرار کردم و فرار خواهم کرد هر چند بار دیگه‌ای هم که اتفاق بیافته. تا روزی که دست‌اش به من برسه و زمینم بزنه.
مهدورالدم یعنی کسی که هدر دادن خونش اشکالی نداره. مهدور از هدر دادن گرفته شده و دم هم یعنی خون.
حالا من به شما راهی نشون می‌دم که خیلی راحت و بدون هیچ مجازاتی بتونید آدم بکشید. برای این‌کار به یک ماده‌ی قانونی نیاز داریم تا بتونیم توی دادگاه از خودمون بدون نیاز به هیچ وکیلی دفاع کنیم.
تبصره ۲ ماده ۲۹۵ قانون مجازات اسلامی:
«درصورتی‌كه شخصی كسی را به اعتقاد قصاص یا به اعتقاد مهدورالدم بودن بكشد و این امر بر دادگاه ثابت شود و بعدا معلوم گردد كه مجنی علیه مورد قصاص و یا مهدورالدم نبوده است قتل به منزله خطا شبیه عمد است و اگر ادعای خود را در مورد مهدورالدم بودن مقتول به اثبات برساند قصاص و دیه از او ساقط است»
قانون بالا فکر می‌کنم خیلی واضح و روشن باشه. می‌فرماید اگر شما در ذهن خودتون اعتقاد پیدا کردید که یک نفر ریختن خون‌اش جایزه، می‌تونید درجا اون شخص رُ به قتل برسونید و بعد برید دادگاه. اگر توی دادگاه تونستید ثابت کنید که این شخص مهدورالدم بوده (مثلن می‌تونید استناد کنید که این شخص نماز نمی‌خونده) شما مجازات نمی‌شید. ولی اگر نتونید مهدورالدم بودن رُ ثابت کنید، مرتکب قتل شبه عمد شده‌اید که یا باید دیه‌ی فرد مورد نظر رُ بپردازید و یا اگر توان مالی نداشته باشید دیه از بیت‌المال پرداخت می‌شه. البته حتمن یادتون باشه روز اول که رفتید دادگاه و قاضی ازتون پرسید چرا این شخص رُ کشتی؟ شما فوری باید بگید آقای داور به اعتقاد من این شخص مهدورالدم بود.
البته بعضی از افراد که به این تبصره ایراد گرفته‌اند گفته‌اند این تبصره کاربردهای خاص خود را دارد و همه جا نباید از آن استفاده کرد. مثلن اگر شما در جنگ با دشمن، یک فرد خودی را با تیر بزنید مشمول این تبصره می‌شوید چون اعتقاد داشته‌اید که یک فرد مهدورالدم را کشته‌اید ولی بعدن معلوم می‌شود که شما یک بی‌گناه را کشته‌اید پس مرتکب قتل شبه عمد شده‌اید.
یه نکته‌ی دیگه هم اینکه این تبصره با اصل ۲۶ قانون اساسی ایران در تناقضه:
«حكم به مجازات و اجرای آن باید تنها از طریق دادگاه صالح و به موجب قانون باشد»
