پهلوانان نمی‌میرند
چیزی که مشخصه اینه که تا همین صد سال پیش چیزی به نام صف برای ما معنایی نداشته. اما بعد از این‌که کم‌کم کمی متمدن شده‌ایم و صف برامون معنا پیدا کرده، صفِ یه دونه‌ای از کجا پیداش شده؟ از اول که وجود نداشته؟ پس بیایید حدس بزنیم چه‌طوری به‌وجود اومده:
گفت و گوی دو موجود خیالی به نام‌های
حاج آقا مجلس فرزندِ سید ابو جعفرِ خادم
و پهلوانِ محله: بابا رکن الدین مسعود بن عبدلله بیضاوی شیرازی
در صفِ نانوایی:
- آقا بیا ته صف وایستا! اون‌جا اولِ صفه!
- باشه
- بیا! تهِ صف این وره!
- باشه الان می‌آم! من یه دونه بیش‌تر نون نمی‌خوام
- خب من هم دو تا بیش‌تر نمی‌خوام. چه ربطی داره؟ بیا تهِ صف
- عم× ج××× یه بار دیگه به‌م بگی بیا تهِ صف می‌آم د××× به ×× می‌دما!
- [آقا مجلس فززندِ سید ابو جعفر آبِ دهن‌اش رُ قورت می‌ده و دیگه چیزی نمی‌گه]
بعله... و از اون تاریخ به بعد بود که دیگه هر کس فقط یه دونه نون می‌خواست، می‌رفت و پشتِ سرِ پهلوون‌ها می‌ایستاد و بدونِ صف یه دونه نون می‌گرفت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
تازگی‌ها بازدید این وبلاگ خیلی زیاد شده و من فکر می‌کنم به خاطر افزایش بیش از اندازه‌ی تعداد روبات‌هایی باشه که برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی در حال گشت‌زنی و پرسه در فضای اینترنت‌اند. برای این‌که درستی نظریه‌ی خودم رو بررسی کنیم خواهشی از شما داشتم. اگر آدم هستید برای این پست نظر بگذارید؛ وگرنه به پرسه‌زنی خود ادامه دهید. از توجه شما سپاسگزارم!