فراموشی
من آدمِ فراموشکاری هستم. وقتی میخوام یه چیزی رو هر روز با خودم از خونه بیرون ببرم، آویزونش میکنم جلوی در که چشمم بهش بیافته و فراموش نکنم ببرمش. بعد از یه مدت، وقتی میخوام از خونه برم بیرون اول اون چیز رو کنار میزنم و بعد میرم بیرون. برای همین باز فراموش میکنم ببرمش. بعد برای اینکه فراموشش نکنم میذارمش یه جای دیگه؛ و موقعی که میخوام از خونه خارج بشم با خودم میگم: چی بود که جلوی در آویزون بود؟ آهان! الان میرم ورش میدارم. چند روز به همین صورت میگذره تا اینکه یک روز از خودم میپرسم: چی بود که جلوی در آویزون بود؟ و هر چی فکر میکنم یادم نمیآد.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
تازگیها بازدید این وبلاگ خیلی زیاد شده و من فکر میکنم به خاطر افزایش بیش از اندازهی تعداد روباتهایی باشه که برای آموزش مدلهای هوش مصنوعی در حال گشتزنی و پرسه در فضای اینترنتاند. برای اینکه درستی نظریهی خودم رو بررسی کنیم خواهشی از شما داشتم. اگر آدم هستید برای این پست نظر بگذارید؛ وگرنه به پرسهزنی خود ادامه دهید. از توجه شما سپاسگزارم!