the sad story of finding my lost curiosities over the years

محصولِ ۱۳۸۶ شهریور ۹, جمعه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

جنبه

دین اسلام بیش‌تر از این‌که مبتنی بر فطرت انسان‌ها باشه بر جنبه‌ی انسان‌ها بنا شده. شما هم اگر فکر می‌کنید کاری که انجام می‌دهید با جنبه‌ی شما هم‌خوانی داره می‌تونید مطمئن باشید که تا حد زیادی هم‌راستای چیزهایی که اسلام گفته قدم برمی‌دارید. اجازه بدهید دو تا مثال ساده براتون بزنم.

یک:
شما دوست دارید که به چهره‌ی زیبای دختران نگاه کنید و از تماشای اون‌ها لذت ببرید. پس اگر یک روز کنار خواهرتون نشسته بودید و دیدید که یک نفر سومی در حال نگاه کردن به خواهرتون داره بی‌هوش می‌شه حتمن جنبه‌ش رو داشته باشید.

دو:
شما دوست دارید با دوشیزه‌های مهربون زیادی هم‌خوابگی داشته باشید. هیچ اشکالی هم نداره، خودشون که راضی هستند و با میل خودشون هم با شما همراهی می‌کنند. ولی اگر یک روز وارد خانه شدید و دیدید که خواهرتون با کمال میل، یک پسر مهربون رو همراهی می‌کنند چی؟ باز هم اشکالی نداره؟ جنبه‌ش رو دارید یا خیلی سریع رگ غیرت‌تون می‌زنه بیرون؟

اسلام هم چیزی خاصی نمی‌گه. فقط می‌گه اگر جنبه‌ی کاری رو ندارید اون کار رو انجام ندید. اگر خیلی چیزها رو هم ممنوع کرده برای اینه که همه‌ی من و شما خوب می‌دونیم که جنبه‌ش رو نداریم.

محصولِ ۱۳۸۶ شهریور ۷, چهارشنبه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

صدای استاد

داشتم به یکی از مصاحبه‌های سیاوش قمیشی گوش می‌دادم. صدای استاد به نظرم خیلی آشنا اومد. خوب که گوش دادم متوجه شدم صدای ایشون شباهت بسیار زیادی به صدای علی لاریجانی داره. از حق که نگذریم علی لاریجانی هم واقعن صدای زیبایی داره.

ظهور منجی

یه چیزی وجود داره به اسم بدبختی
یه جیزی هم وجود داره به اسم عامل بدبختی
احمقانه‌ترین کاری هم که ممکنه عامل بدختی انجام بده
اینه که منتظر یک منجی باشه
تا اون رو از بدبختی نجات بده
چون
اولین کاری که منجی می‌کنه
اینه که
برای از بین بردن بدبختی
عامل بدبختی رو نابود می‌کنه
[+]

محصولِ ۱۳۸۶ شهریور ۵, دوشنبه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

آته‌نا

اگر خدا بخواد دخترم دوشنبه‌ی هفته‌ی دیگه متولد می‌شه
بعضی‌ها هم می‌گن سه‌شنبه‌ی هفته‌ی دیگه
ولی مهم نیست
می‌دونید اسم‌ش رو چی می‌خوام بگذارم؟
آته‌نا
می‌دونید از کجا گرفتم‌ش؟
از قنوت
که می‌گه ربنا، آتنا...

آخه من، این بچه رو خیلی مدیون خدا هستم
همه‌ش توی قنوت دعا می‌کردم
تا این‌که خدا لطف کردند و...
خب زن‌ام نازا بود، شوخی که نیست

مانند یک ایرانی

به حقانیت روزی که تک‌تک شما در آن حساب پس می‌دهید قسم
که رضایت خداوند جز در این نیست
که حتا اگر یک ایرانی به دنیا آمده‌اید
هرگز مانند یک ایرانی زندگی نکنید
و هیچ‌گاه مانند یک ایرانی از دنیا مروید

محصولِ ۱۳۸۶ شهریور ۲, جمعه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

قناعت

از همون اولش هم کسی به‌م نمی‌گفت «بسه یا کمه؟»؛ همه می‌گفتند «بسه یا زیاده؟». این‌جوری بود که قانع و سرخورده بار اومدم.
[+]

محصولِ ۱۳۸۶ شهریور ۱, پنجشنبه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

سراب

یه بار توی بیابون گم شده بودم
هرچی راه می‌رفتم به آب نمی‌رسیدم
پدرسگ همه‌ش سراب بود
همه‌ش خواب بود و خیال

محصولِ ۱۳۸۶ مرداد ۲۹, دوشنبه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

که بود چند

چند وقته خواب چرت و پرت زیاد می‌بینم؛ دی‌شب خونه‌مون خیلی شلوغ بود. همه بودند. یعنی همه‌ی فامیل. انگار جشن بود، یا عروسی، یا شاید هم عزا، نمی‌دونم، به هر حال همه منتظر چیزی بودند، یا انتظار کسی رو می‌کشیدند. بعد چهار تا پیرمرد اومدند خونه‌مون. من هم با هر چهارتاشون روبوسی کردم. اولی‌شون عموی پدربزرگ‌ام بود که چند سال پیش عمرش رو داد به شما. آدم جالبی بود. همیشه آخر نمازش ان‌قدر گریه می‌کرد که هرکی نمی‌دونست فکر می‌کرد عزیزترین کس‌اش رو از دست داده. دومی‌ش پدربزرگ‌م بود که اون هم چند سال پیش ول کرد و رفت. سومی‌ش این یکی پدربزرگ‌ام بود که هنوز ول نکرده بره. چهارمی‌اش هم که برادر پدربزرگ‌م بود که فکر کنم اگر یک کم دیگه دووم بیاره صد سالگی رو هم داره می‌ره که رد کنه.
ما که هیچ چیزی‌مون شبیه جوون‌ها نیست، این‌هم از خواب‌هامون که باید توی پیرمردها وول بخوریم.

محصولِ ۱۳۸۶ مرداد ۲۶, جمعه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

سرانگشتان سوخته

شعر زیر رو از میان شعرهای شاهرخ خان انتخاب کرده‌ام:

« شمع را که به خورشید هدیه می‌دهی
از سرانگشتان سوخته‌ات می‌فهمد
که چند یلدا را
با کبریت‌های نم‌ور و یکی سنگ چخماق سر کرده‌ای »

ممکنه بپرسید مگه شاهرخ خان شعر هم می‌گه؟ جواب‌تون اینه که بله، شاهرخ خان شعر هم می‌گه؛ ازتون می‌خوام که این رو برای همیشه تو اون کله‌ی پوک‌تون فرو کنید!

محصولِ ۱۳۸۶ مرداد ۲۴, چهارشنبه
هزینه‌ی ساخت: ۲۵ میلیون دلار

شاید

چند روز پیش داخل توالت نشسته بودم و داشتم به مرگ فکر می‌کردم که ناگهان متوجه نوشته‌ی روی در شدم:
«شایسته است پس از استفاده‌ی شدید از توالت از سیفون استفاده کنید»

بعد از این‌که سیفون رو کشیدم با خودم فکر کردم چرا بعضی از فعل‌ها در زبان فارسی رها شده‌اند و کسی از اون‌ها استفاده نمی‌کنه؟
مثلن هم‌این «شایسته». مصدرش می‌شه «شایستن». چرا از شایستن استفاده نمی‌کنیم؟ اگر بخواهیم صرفش کنیم اول باید فعل امرش رو به دست بیاریم که می‌شه «شای». بعد این‌جوری صرف می‌شه:

می‌شایم - می‌شاییم
می‌شایی - می‌شایید
می‌شاید - می‌شایند

بعد فهمیدم که این مصدر، آن قدرها هم که فکر می‌کنم فراموش شده نیست:

شایم - شاییم
شایی - شایید
شاید - شایند

یعنی وقتی کسی می‌گه «شاید فردا باران بیاید» یعنی «با توجه به پیش‌بینی‌های انجام شده، شایسته است که فردا باران بیاید ولی ممکن هم هست که نیاید».

حالا ببینیم دیگه چه جوری می‌شه از این فعل استفاده کرد. بگذارید کمی فکر کنم...

یک مثال به ذهن‌ام رسید:

«تو واقعن برای این کار می‌شایی»
یعنی
«تو واقعن برای این کار شایسته هستی»

حالا بریم سراغ مصدر «بایستن» که فعل امرش می‌شه «بای» و این‌جوری صرف می‌شه:

(می)بایم - (می)باییم
(می)بایی - (می)بایید
(می)باید - (می)بایند

«باید فردا بیایی» یعنی «فردا آمدن بایسته است (لازم است)»

«باییم فردا آن‌جا باشیم» یعنی «بایسته هستیم (بر ما لازم است) که فردا آن‌جا باشیم»
«باید فردا آن‌جا باشیم» یعنی «فردا آن‌جا بودن بایسته است»

می‌بینید که زبان فارسی هنوز خیلی جا برای پیش‌رفت داره.

مطلب ویژه

فالون دافا

«فالون دافا»، به «فالون گونگ» نیز معروف است. روشی معنوی است که بخشی از زندگی میلیون‌ها نفر در سراسر جهان شده است. ریشه در مدرسه بودا دارد. ا...

counter.dev

ناآرام

ناآرام

خوراک

آمار

نوشته‌های بیش‌تر دیده شده

گذشتگان

پیوندها

جستجوی این وبلاگ

Powered By Blogger

Google Reader

Add to Google
با پشتیبانی Blogger.