من دیگه بچهدار نمیشم
دکتر میگه من دیگه بچهدار نمیشم. خب این خیلی ناراحت کنندهست. نه که من، همه ناراحت هستند :(
ولی خب هنوز یه روزنهی امیدی باقی مونده و اون اینه که دکترها هنوز از خانمام کاملن ناامید نشدهاند، میگن هنوز میشه امیدوار بود که زنات یه روزی بچهدار شه. من که توکلام بهخداست و به این حرفها هم هیچ کاری ندارم. میدونم که خدا خیلی بزرگه، خیلی!
- یه دفه اساسی برین، ...
نمیدونم شما هم تا حالا همچین حسی داشتهاید یا نه. این حس از بچگی در من وجود داشته. یعنی چیز تازهای نیست. زماناش هم وقتیه که چشمهام رُ میبندم تا بهخواب برم. گاهی حس میکنم که اندازهی اعضای بدنم خیلی با هم فرق میکنند. مثلن احساس میکنم که کلهام به اندازهی یک دونهی برنج شده، دست و پاهام خیلی بزرگ هستند و تمام اتاق رُ گرفتهاند. این حس خیلی واقعیه. شما هم تا حالا همچین حسی داشتهاید؟ یک چیزی که خیلی روش تاکید دارم دونهی برنجه. دونههای برنج خیلی بزرگ. همیشه تو ذهنام هستند.
[صدای خِرخِر بیسیم]
بعضی کارها برای ما از پیش انجام شدهاند. ما میدانیم که آسمان آبیمان کجا پایان مییابد. اما شاید هیچگاه نتوانیم دریابیم که مرز کهکشانهای پیرامون ما تا کجاست. ایمان با حرف و در طول سالها بهوجود نمیآید. ایمان در یک لحظه، و تنها از راه دیدن یا شنیدن بهدست میآید.
این پسره، شجریان، واقعن صدای خوبی داره. مطمئن هستم اگر غرور نگیردش (همون جور که خیلیها رُ تاحالا گرفته و زمین زده) میتونه خیلی رشد کنه. کی از آینده خبر داره، از من نشنیده بگیرید ولی بهنظرم میتونه بهترین خوانندهای بشه که ایران به خودش دیده. فقط یه جو عرضه میخواد و یه کمی هم همت، که بهنظرم محمدرضا همهشون رُ داره. پسر!
